kruiwagens en all that

En toen dacht ik...
misschien moet ik eens een blog aanmaken. Why? Omdat oefening kunst baart... toch?
Nu is het niet mijn intentie om kunst te maken maar het is zeker niet uitgesloten dat er uit deze creatieve uitlaatklep iets goeds kan komen. Een eye-opener, een kentering van gedachtes over thema's die jongeren bezighouden. Who knows.

Neem nou gisteren. Discotheek The Time-out in Gemert (Noord-Limburg)
Ik stond achter de bar in de R&B zaal. Mijn eerste muziekkeuze op een feestje zou techno zijn, een goede tweede plaats verdient Hip-Hop en ook elektro vind ik aangenaam. Rhythm noch Blues staan bij mij echter op de politieke party-agenda. Toch was ik vastbesloten onbevooroordeeld de avond in te gaan. Omdat ik achter de centrale bar stond had ik mooi overzicht over de zaal en niets ontging mij dan ook. Aan de bar stond een ietwat puisterige laatbloeiende jongen met vlassig blond haar een poging te wagen op de maat van de muziek te bewegen. Hij droeg een spijkerjasje van het merk Wrangler dat hem zacht gezegd ongelukkig stond door de bouw van zijn magere lijf. Het was nog maar elf uur, dus hij had de hele avond nog om te oefenen. Rond één uur begon de zaal vol te lopen. Op de dansvloer grepen schaars geklede meisjes iedere gelegenheid aan om de aandacht vast te houden van het andere geslacht.
Een groepje jonge marokkanen bezetten de zitjes en de statafels naast de bar. Deze groep bestelde geen biertje of een simpele cola. Nee, deze groep ging voor het echte werk. Zo stond ik doodleuk dertig dubbele-whiskey cola, vijf Jus en vijf Red-Bull klaar te maken, mijzelf ondertussen belovend dat ik deze groep bij hun volgende bestelling absoluut ging negeren. Het is namelijk echt geen pretje om dertig x 2 keer in de lucht te hangen om een whiskey af te tappen met mijn lengte (1.55 m) Anyway, ik had kunnen weten dat deze groep belichaming van grootspraak was want van meer dan één ambitieuze grote bestelling kwam het niet. De rest van de avond waren de mocros druk bezig verwoede pogingen te doen telefoonnummers los te peuteren bij onzekere zestienjarigen. Rond een uur of drie besloot ik een rondje door de zaal te gaan lopen. Hierbij stuitte ik op een klassiek gevalletje van het kruiwagen-fenomeen: hierbij buigt het vrouwtje vanaf haar middel naar de grond, plaatst haar handen aldaar en positioneert haar achterste tegen het kruis van de man. De man plaatst zijn handen om haar middel en stoot op het ritme van de muziek met zijn kruis tegen haar derriere. In dit geval ging het om een meisje met een rokje van het formaat zakdoek die gewillig en gedecideerd met haar achterste stond te draaien. Haar slachtoffer volgde daarbij gedwee haar sturende bewegingen.

Het schouwspel in de R&B-zaal riep gemengde gevoelens op. Enerzijds plaatsvervangende schaamte en anderzijds verfrissing. De plaatsvervangende schaamte voor al diegenen die niet slaagden in de danspasjes, de versiertrucken en de look die ze voor ogen hadden. Anderzijds verfrissend. Ik ben namelijk gewend geraakt aan het House publiek. Dit zijn de mensen die niet alleen naar feestjes gaan voor de muziek, maar vooral voor de drugs. Vaak liggen deze drugstoeristen al aan het begin van de avond in foetus-houding in een hoekje of staan ze zo strak dat ze nauwelijks nog aanspreekbaar zijn. Het was dan ook voor het eerst sinds jaren dat ik het verfrissend vond om gewoon oldskool tussen het r&b volk te staan. No drugs, just dancing.